وبلاگی برای دل خودم

تا جایی که می دونم من برای دل خودم می نویسم. وبلاگ من خواننده ای نداره :) خب من خیلی دوست داشتم یه غریبه هم بیاد اینجا رو بخونه... اما به هر حال هر چی هست جاییه که میتونم حرف دلم رو بنویسم. خیلی از جاهایی که میرم و خیلی از اطرافیانم تحمل شنیدن حرف های منو ندارن. این ها فقط حرف دله، اگر کسی ادعا داره توی ایران آزادی هست لابد باید بتونه حرف های یه دانشجو رو گوش کنه! اونم ادانشجویی که دستش به جایی بند نیست:) یه عضو شاده از یه جامعه که مثل آدم میره سر کلاساش و میاد و پروژه هاشو انجام میده.